Program

Inicjatywa Feministyczna || Partia Kobiet

Program polityczny

 

W dorosłe życie wchodzi dziś pierwsze pokolenie dziewcząt urodzonych po podpisaniu Pekińskiej Platformy Działania, przełomowego dokumentu ONZ z 1995 roku, którego celem było zrównanie sytuacji kobiet i mężczyzn oraz przekrojowe rozwinięcie istniejących form walki z dyskryminacją wobec kobiet. Wysiłki na rzecz wdrażania postulatów Pekińskiej Platformy Działania przyniosły nadspodziewane rezultaty. Na całym świecie obserwujemy prawdziwą rewolucję w obszarze relacji między płciami. Jednak niestety proces ten nie przechodzi bezboleśnie. Gwałtowna, niemal lękowa reakcja części społeczeństw na postępy na polu równości płci – ma ogromny wpływ na naszą rzeczywistość. Chodzi tu przede wszystkim o ruchy nacjonalistyczne i prawicowe populizmy, walkę z “ideologią gender”, fundamentalizmy religijne czy podważanie i deprecjonowanie praw człowieka jako fundamentu współczesnych demokracji, a zwłaszcza praw kobiet.

W Polsce, w której z racji historycznych prawa kobiet stały się polem już nie walki a kilku wojen toczonych równocześnie jest to szczególnie wyraźne. Ta społeczna tendencja splata się z wielopoziomowym kryzysem instytucjonalnym: w Polsce pod znakiem zapytania stanęła praworządność. W Unii Europejskiej, w której Polki pokładały ogromne nadzieje związane z realnym równouprawnieniem nastąpiła wyraźna stagnacja, a ostatnio UE została osłabiona przez podjętą przez Wielką Brytanię decyzję o opuszczeniu jej struktur. Na całym świecie obserwujemy zawiedzione nadzieje pokładane w demokracji. Populizmy i ekstremizmy prawicowe padają na podatny grunt, a strach przed zmianą okazuje się być najbardziej wydajnym paliwem napędzającym wrogów postępu i równości.

Dlatego nadszedł czas na Inicjatywę Feministyczną. Dawniej nazywałyśmy się Partią Kobiet, chciałyśmy być łagodne, miłe, opiekuńcze, po prostu kobiece. Odrzucając w swoim działaniu stereotypy dotyczące kobiet, nie wierzyłyśmy, że można zrezygnować z nich zupełnie, budując wizerunek polityczny. To był błąd. Teraz widzimy, że podobać się wszystkim można, o ile niczego się nie chce zmieniać, do niczego się nie dąży, niczego się nie postuluje.

Nie chcemy być bierne. Nie musimy się podobać, musimy działać. 

Nasz program kierujemy do kobiet i mężczyzn podzielających nasze rozumienie feminizmu jako programu zmiany świata w otwarte, przyjazne miejsce dla wszystkich ludzi bez wykluczania kogokolwiek, a równość płci i prawa kobiet uznających za podstawowy warunek i narzędzie urzeczywistniania zmiany.

Rewolucja pod sztandarami równości, zwalczania dyskryminacji i wykluczenia kobiet, osób LGBT i Q, niepełnosprawnych i innych rozpoczęła się i trwa – spotkała się z oporem. Ten opór jest niszczycielski. Może wywołać wojny, odbierać nadzieję na lepszą przyszłość dla następnych pokoleń. Ale nie musi! To my możemy i musimy ten opór pokonać, aby nasz wspólny świat był lepszym miejscem nie tylko dla nas samych, ale i dla naszych dzieci i wnuków.

  1. Prawa człowieka, praworządność, reprezentacja

Polska demokracja to niedokończony projekt, który nareszcie trzeba dopracować i uczynić funkcjonalnym. Musimy przywrócić praworządność i zagwarantować, by zamachy konstytucyjne na wzór tego, którego właśnie doświadczamy, nie mogły się powtórzyć. Dlatego postulujemy przebudowę instytucji prawnych odpowiedzialnych za kontrolę demokracji poprzez wzmocnienie demokratycznej kontroli rządzących przez obywatelski wniosek o postawienie najwyższych urzędników w państwie, w tym prezydenta przed Trybunałem Stanu z progiem poparcia jak dla ogólnonarodowego referendum.

Wybory w 2015 roku pokazały wyraźnie kryzys reprezentacji demokratycznej. System polityczny oscyluje dziś między zabetonowanym układem, a korowodem kandydatów „z nikąd”, którzy zgarniają premię z obywatelskiej nieufności. Aby to zmienić, postulujemy zmianę systemu liczenia głosów na bardziej proporcjonalny, np. poprzez zmianę metody przeliczania głosów na mandaty z obecnej metody D’Hondta na metodę Hare-Niemeyera. Obie metody są stosowane na świecie, przy czym D’Hondta „premiuje” komitety wyborcze pozyskujące najwięcej głosów prowadząc do tego, że mniejsze komitety uzyskując realnie duże poparcie w głosowaniu, nie uzyskują mandatów, zaś metoda Hare-Niemeyera „wspomaga” mniejsze komitety, prowadząc do tego, ze obywatelki i obywatele łatwiej odnajdują wśród mandatariuszek i mandatariuszy swoich przedstawicieli. Jednocześnie uznajemy za niezbędne obniżenie progu wyborczego do 2% i 4% dla koalicji wyborczej. Opowiadamy się także za likwidacją Senatu i połączeniem Sejmu i Senatu w jedną izbę ustawodawczą liczącą 560 posłanek i posłów. Opowiadamy się także za obniżeniem liczby podpisów pod wnioskiem o przeprowadzenie referendum ogólnopolskim do 50 000.

Polska, jakiej chcemy, powinna realizować wszystkie prawa człowieka. Wzywamy do ratyfikacji pełnego tekstu Karty Praw Podstawowych UE i powołanie stałej podkomisji parlamentarnej przy Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, której zadaniem będzie sukcesywna rewizja polskiego prawodawstwa pod kątem zgodności z literą Karty Praw Podstawowych UE, Konwencji Praw Człowieka i Obywatela ONZ i dokumentów pochodnych.

 

  1. Pokój

Inicjatywa Feministyczna jednoznacznie opowiada się przeciwko konfliktom zbrojnym i militaryzacji społeczeństwa. W sytuacji rosnącego napięcia międzynarodowego uznajemy, że naszym niezbywalnym prawem i obowiązkiem jest respektowanie prawa międzynarodowego, realizowanie ideałów humanitaryzmu i praw człowieka oraz dążenie z całą mocą do pokojowego rozstrzygania konfliktów.

Uważamy, że naszym obowiązkiem jest traktowanie ofiar konfliktów zbrojnych, katastrof naturalnych i niedających się unieść kryzysów gospodarczych tak, jak same i sami chcielibyśmy być potraktowani w podobnej sytuacji. Za zawstydzające uznajemy kunktatorstwo w kwestii przyjmowania w Polsce uchodźców, a obecne stanowisko naszego rządu i wypowiedzi polityków opcji rządzącej za hańbiące.

W polityce zagranicznej państwa za priorytet uznajemy dążenie do większej integracji państw należących do UE i większą integrację Polski z UE. Opowiadamy się za wznowieniem pracy nad Konstytucją Unii. Chcemy przystąpienia Polski do strefy euro. Sprzeciwiamy się polityce prowadzonej przez obecny rząd przesuwającej Polskę z centrum na peryferie Unii. Wspieraniu wspólnej polityki państw UE – naszym zdaniem koniecznej dla ograniczania obecnej dezintegracji – sprzyjało by ograniczenie prawa weta dal pojedynczych państw w Radzie Europejskiej.

Postulujemy integrację narodowych systemów obronności państw członkowskich UE i prowadzenie wspólnej polityki obronnej w duchu humanitaryzmu i szacunku dla prawa międzynarodowego. Jednocześnie uważamy za niezbędne nałożenie na każdą instytucję państwową i samorządową zajmującą się edukacją publiczną obowiązku posiadania programu i upowszechniania wiedzy o prawach człowieka, ich historii i źródłach. Wyrażamy sprzeciw wobec podejmowanych prób wychowywania społeczeństwa w kulcie wojny, w szczególności protestujemy przeciwko militaryzacji programów szkolnych.

 

  1. Świeckość

W duchu szacunku dla wszystkich poglądów, przekonań filozoficznych i wierzeń religijnych uważamy za konieczne zlaicyzowanie życia instytucji publicznych w Polsce, a w szczególności szkół i urzędów. Dostrzegając, jak łatwo w praktyce może dochodzić do pomieszania porządków prawnego i religijnego oraz prób podważania prawa stanowionego przez wyznawców dominującej religii katolickiej, postulujemy zmianę zapisu Konstytucji RP dotyczącego bezstronności światopoglądowej państwa na sformułowanie mocniejsze: “Rzeczpospolita jest państwem świeckim, neutralnym w sprawach religii i przekonań”.

 

  1. Edukacja

Edukacja jest podstawą życia obywateli każdego kraju, a wiedza przyswojona w szkole to najpewniejsza gwarancja jakości życia publicznego każdego pokolenia. Prowadzone przez ostatnie dekady eksperymenty programowe, przyspieszone reformy, które następnie w równie szybkim tempie się porzuca, mogą przynieść tragiczne owoce w postaci zdezorientowanych, nastawionych tylko na siebie i cynicznych obywatelek i obywateli. Trzeba z tym skończyć.

Postulujemy wprowadzenie okresów karencji na zmiany w systemie edukacji i programach nauczania w wymiarze jednego cyklu szkolnego; powołanie specjalnego ciała dialogu społecznego, konsultującego najważniejsze decyzje i ustawy w tym obszarze złożonego ze strony rządowej, związkowej, organizacji pozarządowych zajmujących się edukacją i przedstawicieli organizacji uczniowskich i absolwenckich oraz powołanie instytucji Rzecznika Praw Ucznia przy resorcie edukacji.

Chcemy utrzymania Karty Nauczyciela. My, obywatelki i obywatele, powierzając Nauczycielom opiekę i intelektualne przewodnictwo naszych dzieci, nadajemy temu zawodowi najwyższy prestiż. Prestiż ten nie może być niszczony przez demontowanie ochrony prawnej i obniżanie statusu nauczycielek i nauczycieli.

Projekt formacyjny młodych obywatelek i obywateli musi rozpoczynać się wcześnie. Stąd nieodzowne jest rozwijanie sieci przedszkoli i żłobków.

Edukacja musi dawać uczennicom i uczniom narzędzia krytycznej analizy i samorozwoju (program wiedzy o literaturze, historia oparta na analizie źródeł, edukacja medialna i dostęp do znakomicie wyposażonych pracowni naukowych). Nieodzowne jest wprowadzenie do szkół przedmiotów wzmacniających rozwój wewnętrzny, decyzyjność i samostanowienie. Postulujemy wprowadzenie obowiązkowych przedmiotów: filozofia, etyka i edukacja seksualna na poziomie dostosowanym do wieku i z programem neutralnym światopoglądowo. Za absolutnie niezbędne uważamy podniesienie wiedzy i kompetencji obywatelskich. Dlatego należy zmienić treści zawarte w nauczaniu przedmiotu „Wiedza o społeczeństwie” dostosowując je do potrzeb kształtowania świadomych obywatelek i obywateli.

Niedopuszczalne jest finansowanie z pieniędzy publicznych programów edukacyjnych, które naruszają zapisy Konstytucji (jak lekcje religii katolickiej) czy mogą stanowić zagrożenie dla praw człowieka (“klasy militarne”, “narodowe”, “mundurowe”).

 

  1. Gospodarka

Postulat społecznej gospodarki rynkowej został zapisany w polskiej Konstytucji, jednak nie był wdrażany w praktyce. Tymczasem po kryzysie zadłużenia i kryzysie walutowym w pierwszej dekadzie XXI wieku stało się jasne, że to właśnie skandynawski model gospodarczy – najbliższy realizacji ideałów społecznej gospodarki rynkowej – pozwala na omijanie gospodarczych raf i utrzymywanie stabilności ekonomicznej bez zwiększania nierówności.

Postulujemy skopiowanie dobrych praktyk skandynawskich: rozbudowę sektora usług publicznych, odejście od outsourcingu usług i ideologii “taniego państwa”. W polskiej rzeczywistości „tanie państwo” najczęściej oznaczało przerzucanie kosztów na obywatelki i obywateli i stałe ograniczanie zapisanych w Konstytucji powinności państwa wobec obywatelek i obywateli.

Za konieczne uważamy: progresywne opodatkowanie i oskładkowanie pracy, systemy ulg i zasiłków celowych, które, obok wyrównywania szans społecznych, zachęcają do uczciwych rozliczeń i udowadniają na co dzień sens płacenia podatków. Postulujemy przywrócenie np. ulgi remontowej, wprowadzenie ulgi podatkowej z tytułu kształcenia ustawicznego. Opowiadamy się za utrzymaniem wspólnego opodatkowania małżonków (po wprowadzeniu ustawy o związkach partnerskich – osób które zawarły związek) oraz wspólnego opodatkowania się z dzieckiem dla osób samotnie wychowujących dzieci.

Gospodarka polska powinna opierać się na innowacyjności i umiejętnościach. Obecnie mamy do czynienia z systemem, który zachęca do przedsiębiorczości, ale jej w dłuższej perspektywie nie premiuje. Skutkuje to prywatyzacją ryzyka gospodarczego, frustracją, nieproporcjonalnym obciążeniem drobnych przedsiębiorców oraz kreowaniem systemowego ryzyka dla miejsc pracy w małych i średnich firmach. Rolą państwa powinno być wspieranie MŚP w trudnych chwilach, ale również likwidowanie pseudoprzedsiębiorczości, tj. kreowania osobistej działalności gospodarczej tam, gdzie miałoby to pozwolić na oszczędności na kosztach pracy czy umożliwiać nadużycia.

Program Rodzina 500+ – uniwersalny zasiłek wypłacany miesięcznie na każde drugie i następne dziecko – stanowi dziś naczelne obciążenie budżetowe, a zarazem wydaje się pełnić istotną rolę w obszarze wyrównywania szans. Choć miał być programem pronatalistycznym, wydaje się, ze jego najważniejszym i prawdopodobnie jedynym pozytywnym skutkiem będzie przyczynienie się do wyrównywania szans i zmniejszanie ubóstwa rodzin wychowujących dzieci. Negatywnym zaś i zupełnie niezauważanym przez realizatorów – pogłębianie feminizacji ubóstwa. Program ten – co już potwierdzają pierwsze statystyki – powoduje wycofywanie się kobiet z rynku pracy, a brak jakiegokolwiek zabezpieczenia kobiet (osób) pracujących wyłącznie we własnych gospodarstwach domowych oznacza skazanie ich na starość wyłącznie na zasiłki z pomocy społecznej. Aby dodatkowo wspomóc kobiety (osoby) zajmujące się nieodpłatną pracą w gospodarstwach domowych, za wskazane uważamy wprowadzenie zasady wyceny tej pracy i uwzględnienie praw tych kobiet (osób) w systemie zabezpieczenia społecznego np. poprzez wprowadzenie prawa do połowy składek emerytalnych pracującego zawodowo męża (żony).

Wciąż nie wiemy, czy założenia programu Rodzina 500+ są zgodne z Konstytucją, ani jaki będzie jego długofalowy wpływ na gospodarkę. Wydaje się jednak, że już teraz jest zbyt dużym obciążeniem dla budżetu i podatniczek oraz podatników. Z drugiej strony Rodzina 500+ jest pierwszym na taką skalę wprowadzonym transferem społecznym. Uważamy go za krok niedoskonały, jednak krok w dobrą stronę – postulujemy rewizję programu i okrojenie go przy utrzymaniu polityki zasiłków dla bardziej potrzebującej części społeczeństwa.

 

  1. Walka z ubóstwem, polityka regionalna i polityka społeczna

Polityka społeczna w każdym kraju powinna opierać się na dążeniu do podnoszenia poziomu wzajemnego, społecznego zaufania i budowania poczucia wspólnego losu. Niedopuszczalne jest sprowadzanie polityki społecznej do “poduszki powietrznej” kompensującej niewydolność gospodarczą, edukacyjną czy infrastrukturalną. Polityka społeczna dobrej jakości odnosząc się do ogółu społeczeństwa, pomaga w rozwiązywaniu konfliktów społecznych, wspomaga priorytetowe kierunki rozwoju. Uważamy, że w Polsce powinna przede wszystkim być ukierunkowana na zmniejszanie nierówności społecznych.  Postulujemy utworzenie resortu ds. równości i spójności społecznej, w którego skład weszłyby ministerstwa pracy i polityki społecznej, rozwoju regionalnego oraz nowo utworzony resort urbanizacji.

W gestii tego resortu leżałoby m.in. wyrównywanie szans i sytuacji osób, społeczności i obszarów, tworzenie warunków przyjaznej poziomej mobilności społecznej (w tym przyjmowania imigrantów), ocena wniosków i inwestycji grantowych z pieniędzy publicznych, w tym funduszy europejskich, wraz z prowadzeniem tzw. impact assessment (oceny wpływu) i przygotowywaniem ramowych rekomendacji dla programów grantowych.

Ministerstwo to koordynować będzie również międzyresortowy monitoring równości płci i przeciwdziałania dyskryminacji we wszystkich prowadzonych politykach rządowych oraz nadzór nad realizacją postulatów równościowych i przeciwdziałania dyskryminacji na poziomie samorządów.

Nieodzowna jest rewizja i rozszerzenie zasięgu oraz zwiększenie finansowania Krajowego Programu Walki z Przemocą Domową i Przemocą wobec Kobiet. Za najpilniejsze i absolutnie niezbędne uznajemy realizacje wszystkich zobowiązań wynikających z ratyfikowanej przez Polskę Konwencji RE w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy w rodzinie. Wymaga to pilnych zmian w prawie – w tym przede wszystkim wprowadzenia i wykorzystywania środka ochrony ofiar przemocy jakim jest izolacja sprawcy od ofiary poprzez nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania oraz zakaz zbliżania się. A także zmian w praktyce stosowania prawa – np. uruchomienie telefonu dla ofiar, ogólnopolskiej linii Interwencyjno-informacyjnej, nieodpłatnej dla korzystających. Za konieczne uznajemy także stworzenie specjalnego funduszu kompensacji utraty zdrowia, w tym zdrowia psychicznego dla ofiar przemocy w rodzinie.

Za priorytet polityki społecznej uznajemy także likwidację dramatycznych zaniedbań w obszarze pomocy państwa dla rodzin niepełnych, w tym trwałe rozwiązanie problemu niealimentacji. Powrót sprawnie działającego funduszu alimentacyjnego uważamy za konieczny.

Wobec starzenia się społeczeństwa kwestią zasadniczą jest również zbudowanie trwałego, opartego na nowoczesnej wiedzy programu dotyczącego ludzi w wieku poprodukcyjnym, w którym zasadniczą kwestią jest zapewnienie kobietom nie tylko odpowiedniego do potrzeb zabezpieczenia ekonomicznego, ale także opieki zdrowotnej. Za szczególnie ważne, wobec utrzymującego się modelu rodziny, w którym to kobieta pełni wszystkie funkcje opiekuńcze wobec dzieci oraz osób zależnych, w tym starszych w rodzinie uważamy uwzględnienie w polityce społecznej środków wspomagających kobiety. Sprzeciwiamy się polityce prowadzącej do starości biednej, chorej i obciążonej obowiązkami ponad siły i możliwości.

Częścią polityki społecznej jest polityka wobec rodziny. Uznajemy za absolutnie niezbędne uznanie za równe w prawach i szansach życiowych wszystkie rodziny, bez względu na model funkcjonowania w rodzinie wybrany przez obywatelki i obywateli. Dlatego opowiadamy się za wprowadzeniem ustawy o związkach partnerskich i równości małżeńskiej bez względu czy dotyczy to związków osób tej samej czy różnej płci. Postulujemy wprowadzenie zmian prawnych zapewniających:

  • wprowadzenie możliwości elastycznych godzin pracy dla rodzica lub opiekuna wychowującego małe dzieci,
  • obowiązek dzielenia płatnego urlopu rodzicielskiego pomiędzy matkę i ojca dziecka.

 

  1. Zdrowie, prawa reprodukcyjne i seksualne

Prawo do zdrowia – rozumianego nie tylko jako brak choroby, ale zgodnie z definicją WHO, jako dobrostan zarówno fizyczny jak i psychiczny oraz możliwość decydowania o własnym ciele stanowią fundamentalne uprawnienia każdej obywatelki i obywatela. Zgodnie z zapisem Konstytucji zapewnienie powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej jest podstawowym zadaniem państwa. Jednak opieka zdrowotna w Polsce jest niewydolna, często przychodzi za późno lub jest nieskuteczna. Nie sposób zmienić tego stanu rzeczy bez dogłębnego audytu systemów finansowania i zarządzania opieką zdrowotną w Polsce, jednak pewne przyczyny zapaści da się wskazać już dzisiaj. Postulujemy więc wprowadzenie systemów regionalnego i transregionalnego zintegrowanego zarządzania informacją o dostępie do usług medycznych.

Realizowana od lat prywatyzacja ochrony zdrowia okazała się błędem. Nie przyniosła żadnych przewidywanych przez twórców programu i obiecywanych społeczeństwu pozytywnych zmian. Efektywność ochrony zdrowia nie zwiększyła się, nie nastąpiły korzystne zmiany, mamy do czynienia ze zmniejszającą sie dostępnością usług zdrowotnych i pogarszaniem się jakości tych usług, zwłaszcza świadczonych przez publiczną służbę zdrowia. Dlatego uważamy za niezbędne stopniowe i konsekwentne odchodzenie od prywatyzacji ochrony zdrowia.

Niezbędne jest tworzenie wysokojakościowych miejsc pracy w szpitalach, klinikach i przychodniach. Wprowadzone tzw. kontrakty na świadczenie usług przez lekarzy, pielęgniarki i położne nie tylko nie polepszyły opieki zdrowotnej, ale wydatnie obniżyły ochronę pracowników służby zdrowia. Pielęgniarka na kontrakcie, to pielęgniarka stale zmęczona i niepewna jutra.

Postulujemy prowadzenie intensywnych i przekrojowych badań populacji i programów profilaktyki zdrowotnej zgodnie z zasadą, że prewencja i wczesne wykrywanie schorzeń są skuteczniejsze od leczenia ich w zaawansowanym stadium. Niedopuszczalne jest wycofywanie się z nich, tak jak to ma miejsce obecnie (np. program mammografii dla kobiet itp.)

Chcemy przywrócenia kategorii zdrowia publicznego jako filaru prowadzonych polityk oraz utworzenia funkcji Pełnomocnika ds. Zdrowia Publicznego umocowanego przy Ministerstwie Zdrowia.

Domagamy się kontynuacji i rozwijania Narodowego Programu Zdrowia Psychicznego oraz wprowadzenia Narodowego Programu Zdrowia Seksualnego i Reprodukcyjnego.

Uznajemy za niezbędne i niepodlegające dyskusji pełne poszanowanie praw reprodukcyjnych będących częścią powszechnych praw człowieka, w tym bezwarunkowego dostępu do zabiegu przerywania ciąży do 12. tygodnia na żądanie kobiety, kompleksowej opieki zdrowotnej dla kobiet w ciąży, rodzących i w połogu, systemowego wsparcia leczenia niepłodności w zgodzie z aktualną wiedzą lekarską oraz wdrażania dobrych praktyk w zakresie równouprawnienia płci w obszarze opieki zdrowotnej. Narodowy Program Zdrowia Seksualnego i Reprodukcyjnego powinien gwarantować obywatelkom i obywatelom przede wszystkim:

  • Powszechny dostęp do edukacji seksualnej w szkołach wszystkich typów i na każdym szczeblu nauczania, dostosowany do możliwości percepcyjnych i wieku dzieci imłodzieży oraz zapewnienie osobom niepełnoletnim prawa do poradnictwa zdrowotnego i dostępu do antykoncepcji;
  • Dostęp do nowoczesnych metod planowania rodziny w tym antykoncepcji, która powinna być finansowana dla obywatelek i obywateli na zasadzie takiej samej jak inne leki i artykuły medyczne, a dla osób niezamożnych jej koszty powinny być pokrywane z funduszy pomocy społecznej;
  • Ograniczenie stosowania tzw. „klauzuli sumienia” przez lekarzy jako sprzecznej zzasadą dostępu do praw reprodukcyjnych;
  • Bezwzględne prawo kobiet do przerwania ciąży do 12 tygodnia na żądanie, apo upływie 12 tygodnia jej trwania w przypadku, gdy:
  • ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej,
  • występuje prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu (do 24 tygodnia),
  • ciąża jest następstwem czynu zabronionego (do 18 tygodnia);
  • Dostęp do finansowanego ze składek na ubezpieczenie zdrowotne leczenia niepłodności w tym procedury In vitro.

 

  1. Gender mainstreaming

W Platformie Pekińskiej i kolejnych dokumentach i aktach prawa międzynarodowego podpisanych i ratyfikowanych przez Polskę, w tym w dyrektywach UE została zapisana i nigdy nie odwołana podstawowa strategia działania pod nazwą gender mainstreaming, czyli włączanie perspektywy płci we wszystkie sfery życia społecznego. Strategia ta, do której wdrażania zobowiązane są wszystkie państwa członkowskie UE służąc wzmacnianiu pozycji kobiet, jako grupy historycznie narażonej na dyskryminację, przyczynia się do bardziej sprawiedliwego, bo zrównoważonego rozwoju. Pozwala z jednej strony wykrywać deficyty równości i podejmować działania służące ich usuwaniu, z drugiej strony zapewnia szybszy rozwój społeczny poprzez wykorzystywanie potencjału kobiet i mężczyzn w równym stopniu.

Przez krótki czas Polska starała się realizować ten sposób postępowania, jednak ostatnie 10 lat, to czas wycofywania się kolejnych rządów i zastępowania gender mainstreaming rozwiązaniami promującymi tzw. tradycyjny model relacji płci, oparty na podporządkowaniu interesów i praw kobiet, często myląco nazywany “family mainstreamingiem”. Uważamy to za działanie bezprawne, sprzeczne ze zobowiązaniami Polski, szkodliwe społecznie i pogłębiające dyskryminację kobiet w Polsce.

Z uznaniem postrzegamy osiąganie przez kobiety wysokich funkcji i stanowisk, jednak wobec coraz bardziej antykobiecej polityki realizowanej przez władze podkreślamy, że płeć jest kategorią polityczną, ale nie jest wystarczającą. Kobieta sprawująca funkcje premiera nie jest w żadnym przypadku gwarancją polityki równości płci.

Żądamy rzeczywistego wdrażania gender mainstreaming, w tym zbudowania i przedstawienia społeczeństwu planu działania zgodnego z tą strategią i realizowania go tak, jak tego wymagają potrzeby obywatelek i obywateli i zobowiązania Polski.

Uznając za bardzo istotne przyjęte już rozwiązania, takie jak np. kwoty płci w ordynacji wyborczej, wskazujemy jednak, że realizacje zasady równości płci zapewnia jedynie parytet nie kwota przyjęta w ordynacji. Postulujemy także stosowanie równoczesne tzw. suwaka na listach wyborczych, czyli umieszczania nazwisk kandydatów i kandydatek na listach naprzemiennie.

Sprzeciwiamy się przyzwoleniu władz na polityczny obłęd, jakim jest naszym zdaniem prowadzona i wspierana przez środowiska prawicy tzw. „wojna z genderem”. Żądamy realnego zwalczania dyskryminacji z powodu płci.

Postulujemy powołanie organu państwa odpowiedzialnego za realizację praw kobiet i równości płci.

Wspierając dążenia innych grup szczególnie narażonych na dyskryminację postulujemy zaniechanie obecnej pseudorównościowej polityki, której podstawą jest tzw. „równe traktowanie”. Równe traktowanie nierównych wyłącznie wzmacnia nierówność. Żądamy polityki wzmacniania szans i stosowania w polityce narzędzi niwelujących nierówności. Za konieczne uznajemy pilne przyjęcie ustawy o uzgodnieniu płci i ustawy o związkach partnerskich.

Opowiadamy się za zwiększeniem ochrony prawnej grup narażonych na dyskryminację w tym ścigania tzw. przestępstw z nienawiści ze względu na płeć i orientację seksualną.

Żądamy pełnej, a nie wybiórczej realizacji dyrektyw równościowych UE oraz wszystkich postanowień konwencji międzynarodowych służących zwalczaniu dyskryminacji z wszelkich przyczyn.

 

  1. Kultura, nauka i media

Sukcesy instytucjonalnej kultury polskiej w ostatnich latach (do 2015 roku) można i należy tłumaczyć podpisaniem i częściową realizacją sporządzonego przez oddolny ruch społeczny Obywateli Kultury – Paktu dla Kultury z 2011 roku. Pakt opiera się na zapisach Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela i Konstytucji RP w obszarze prawa do ekspresji twórczej, wolności badań naukowych, swobody publikacji, prawa do samorealizacji, a także prawa do korzystania ze sztuki i dobrodziejstw dorobku nauki.

Jako że powszechne i aktywne uczestnictwo w kulturze jest jednym z najważniejszych czynników rozwoju społecznego i ekonomicznego, a także postępu w obszarze mentalności i przeciwdziałania efektom lęku przed zmianą i postępem, gwarancja powszechnego dostępu do kultury (w trybie zarówno odbiorczyń i odbiorców, jak i twórczyń i twórców) musi być jednym z filarów polityki. Budżet przeznaczony na kulturę powinien wspierać nie tylko rozwijanie form instytucjonalnych, ale także budowanie dostępu do kultury od najmłodszych lat w przedszkolach, szkołach i w ramach lokalnych ośrodków kultury.

Edukacja kulturalna i artystyczna powinna być wielowymiarowa, ustawiczna i nieodpłatna lub dofinansowywana. Postulujemy przeznaczenie 1% budżetu państwa na cele kulturalne i artystyczne, oraz dodatkowo wprowadzenie zobowiązania wykorzystywania przez samorządy 1% należących do nich środków budżetowych na działalność edukacyjną, proliferacyjną i wspieranie twórczości na poziomie lokalnym, miejskim czy wojewódzkim.

Postulujemy budżetowy rozdział obszaru badań naukowych od systemu edukacji wyższej, zwiększenie nakładów na badania, uregulowanie dostępu do wyników badań i zdobyczy nauki, a także systemowe promowanie inwestycji w obszarze badań i rozwoju.

Każde społeczeństwo potrzebuje kompetentnych, bezstronnych, niezawisłych i utrzymywanych na wysokim poziomie mediów publicznych, w tym regionalnych. Naszym zadaniem będzie reforma publicznych nadawców zgodnie z najlepszymi światowymi wzorcami; finansowanie mediów publicznych, naszym zdaniem, powinno pochodzić częściowo z abonamentu, częściowo z zysków spółek skarbu państwa.

 

  1. Ochrona środowiska

Przyroda to jedno z największych bogactw naturalnych Polski. Niestety, w ostatnich czasach zaniedbywane. Polska nie wywiązuje się z międzynarodowych zobowiązań ochrony środowiska i zapobiegania zmianom klimatycznym, a także, wbrew światowym trendom, nie rozwija energetyki ze źródeł odnawialnych.

Domagamy się: pilnej ratyfikacji Protokołu z Kyoto, wdrożenia jego postanowień, implementacji ustaleń porozumienia COP w Paryżu. Przyjęcia ustawy wdrażającej dyrektywy środowiskowe UE. Przyjęcia kompleksowej ustawy o odnawialnych źródłach energii (OZE) budującej podwaliny dla zrównoważonego, zróżnicowanego i przyjaznego środowisku systemu pozyskiwania i dostaw energii oraz przeprowadzenia gruntownej modernizacji sieci przesyłowych spełniającej parametry energetyki opartej na OZE (obecnie straty energii wynikające z przestarzałej infrastruktury to ok. 60%. Są to koszty społeczne, które ponosimy my wszyscy).

  1. Przyszłość to dziewczęta!

Dzieci i młodzież są przyszłością świata. Naszym celem jest zapewnienie następnym pokoleniom Polski bardziej sprawiedliwej, wolnej od dyskryminacji i uprzedzeń, w której każdy człowiek bez względu na płeć znajdzie możliwości i szanse rozwoju osobistego i odpowiadające mu miejsce w społeczeństwie.

Chcemy, by nasze córki i wnuczki były równe wobec prawa i miały realne, a nie tylko deklaratywne gwarancje równości szans życiowych, tak by mogły realizować w Polsce, a nie na emigracji swoje aspiracje, cele i marzenia – edukacyjne, zawodowe, społeczne i rodzinne. Chcemy, by stawały się obywatelkami odważnie budującymi społeczeństwo przyszłości. Chcemy, by wierzyły w siebie, w swoją kobiecą moc, w to że bycie kobietą nie jest synonimem ograniczenia, ale zapowiedzią drzemiącej wielkości.

To jest możliwe – pod warunkiem, że nauczymy się wykorzystywać potencjał kobiet, zapewnimy dziewczętom odpowiadające potrzebom warunki ekonomiczne i społeczne.
O to będziemy zawsze zabiegać. Lepszy, bardziej sprawiedliwy świat dla kobiet i mężczyzn jest celem inicjatywy Feministycznej. Dla jego realizacji za konieczne uznajemy:

  • Wprowadzenie edukacji równościowej, podkreślającej konieczność zwalczania stereotypów płci we wszystkich typach szkół publicznych i na każdym poziomie nauczania;
  • Wprowadzanie parytetów płci;
  • Promowanie ścieżki edukacyjnej i rozwoju zawodowego dla chłopców i dziewcząt wolnych od stereotypów płci;
  • Promowanie opartego na partnerstwie modelu rodziny, bez względu na płeć osób jątworzących.
Facebook Comments