Polityka społeczna w każdym kraju powinna opierać się na dążeniu do podnoszenia poziomu wzajemnego, społecznego zaufania i budowania poczucia wspólnego losu. Niedopuszczalne jest sprowadzanie polityki społecznej do “poduszki powietrznej” kompensującej niewydolność gospodarczą, edukacyjną czy infrastrukturalną. Polityka społeczna dobrej jakości odnosząc się do ogółu społeczeństwa, pomaga w rozwiązywaniu konfliktów społecznych, wspomaga priorytetowe kierunki rozwoju. Uważamy, że w Polsce powinna przede wszystkim być ukierunkowana na zmniejszanie nierówności społecznych.  Postulujemy utworzenie resortu ds. równości i spójności społecznej, w którego skład weszłyby ministerstwa pracy i polityki społecznej, rozwoju regionalnego oraz nowo utworzony resort urbanizacji.

W gestii tego resortu leżałoby m.in. wyrównywanie szans i sytuacji osób, społeczności i obszarów, tworzenie warunków przyjaznej poziomej mobilności społecznej (w tym przyjmowania imigrantów), ocena wniosków i inwestycji grantowych z pieniędzy publicznych, w tym funduszy europejskich, wraz z prowadzeniem tzw. impact assessment (oceny wpływu) i przygotowywaniem ramowych rekomendacji dla programów grantowych.

Ministerstwo to koordynować będzie również międzyresortowy monitoring równości płci i przeciwdziałania dyskryminacji we wszystkich prowadzonych politykach rządowych oraz nadzór nad realizacją postulatów równościowych i przeciwdziałania dyskryminacji na poziomie samorządów.

Nieodzowna jest rewizja i rozszerzenie zasięgu oraz zwiększenie finansowania Krajowego Programu Walki z Przemocą Domową i Przemocą wobec Kobiet. Za najpilniejsze i absolutnie niezbędne uznajemy realizacje wszystkich zobowiązań wynikających z ratyfikowanej przez Polskę Konwencji RE w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy w rodzinie. Wymaga to pilnych zmian w prawie – w tym przede wszystkim wprowadzenia i wykorzystywania środka ochrony ofiar przemocy jakim jest izolacja sprawcy od ofiary poprzez nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania oraz zakaz zbliżania się. A także zmian w praktyce stosowania prawa – np. uruchomienie telefonu dla ofiar, ogólnopolskiej linii Interwencyjno-informacyjnej, nieodpłatnej dla korzystających. Za konieczne uznajemy także stworzenie specjalnego funduszu kompensacji utraty zdrowia, w tym zdrowia psychicznego dla ofiar przemocy w rodzinie.

Za priorytet polityki społecznej uznajemy także likwidację dramatycznych zaniedbań w obszarze pomocy państwa dla rodzin niepełnych, w tym trwałe rozwiązanie problemu niealimentacji. Powrót sprawnie działającego funduszu alimentacyjnego uważamy za konieczny.

Wobec starzenia się społeczeństwa kwestią zasadniczą jest również zbudowanie trwałego, opartego na nowoczesnej wiedzy programu dotyczącego ludzi w wieku poprodukcyjnym, w którym zasadniczą kwestią jest zapewnienie kobietom nie tylko odpowiedniego do potrzeb zabezpieczenia ekonomicznego, ale także opieki zdrowotnej. Za szczególnie ważne, wobec utrzymującego się modelu rodziny, w którym to kobieta pełni wszystkie funkcje opiekuńcze wobec dzieci oraz osób zależnych, w tym starszych w rodzinie uważamy uwzględnienie w polityce społecznej środków wspomagających kobiety. Sprzeciwiamy się polityce prowadzącej do starości biednej, chorej i obciążonej obowiązkami ponad siły i możliwości.

Częścią polityki społecznej jest polityka wobec rodziny. Uznajemy za absolutnie niezbędne uznanie za równe w prawach i szansach życiowych wszystkie rodziny, bez względu na model funkcjonowania w rodzinie wybrany przez obywatelki i obywateli. Dlatego opowiadamy się za wprowadzeniem ustawy o związkach partnerskich i równości małżeńskiej bez względu czy dotyczy to związków osób tej samej czy różnej płci. Postulujemy wprowadzenie zmian prawnych zapewniających:

  • wprowadzenie możliwości elastycznych godzin pracy dla rodzica lub opiekuna wychowującego małe dzieci,
  • obowiązek dzielenia płatnego urlopu rodzicielskiego pomiędzy matkę i ojca dziecka.